برقص و بهتر از اعجاز را نشانم ده

برقص و بهتر از اعجاز را نشانم ده
به کفر زلف خود ایمان بی‌کرانم ده

بخوان مرا به هر اسمی که دوست می‌داری
بخوان که با تو بخوانم؛ بخوان! زبانم ده

به‌گل‌نشستۀ خویشم؛ دم مسیحایی!
خیال تا «تو» رسیدن به بادبانم ده

به یک کرشمه مرا سالک تماشا کن
نشان راه‌گشودن به لامکانم ده

چقدر خسته‌ام از دلبران تقویمی!
در این همیشۀ تکرار، ناگهانم ده

مرا بگیر در آغوش و میهمانم باش
هوای خانه به دستان میزبانم ده

جهان بدون حضور تو هیچ‌درهیچ است
«همیشه» می‌دهمت لحظه‌ای جهانم ده
::
مرا ببوس و «بل احیاء» را مسجل کن *
خدای خیلِ شهیدان عشق! جانم ده

—
* وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ/ هرگز كسانى را كه در راه خدا كشته شده‏‌اند مرده مپندار؛ بلكه زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزى داده مى‌‏شوند./ سورۀ آل عمران، آیۀ 169