شعر ||
- حالم سرودنی به زبان درخت‌هاست
- می‌خواهمت آن‌سان که شاعرها قوافی را
- و زن زیباست آن‌قدری که دفترها،
- مرا ببوس که زیر جهان زبر بشود
- سرچشمه‌ام تو بودی و دریای من تویی
- به جای اینکه ما را یار غم می‌کرد
- هرچند خودمختار در چنگت اسیرم
- برقص و بهتر از اعجاز را نشانم ده
- از دیگران بریده و خام تو می‌شوم
- شاعرم! چون نی حکایت می‌کنم
- رفتنت رفتنِ لبخند، شروع غم‌هاست
- ای رسیدن به تو دل‌چسب و کنارت دل‌خواه
- و بی‌بهانه به من شوق زندگی دادی
- می‌خوانم از نگاه تو اوراد نور را
- می‌خواستم… به خواستن من نبود؛ نه!
- من خسته‌ام… به من چه که عالم پر از غم است
- فریاد می‌کشم که «تو» الان شکفته شد
- سین اول سلام هر روزت که مرا با تو هم‌قسم می‌کرد
- خندیدی و سکوت جهان را به‌هم‌زدی
- خدا گواست سرِ سوزنی نیازردم،
- خانه بی تو دورتر از خانه شد
- حال مرا از فندک خالی بپرسید
- تنبور و نور می‌چکد از چنگ رودها
- چرا باید بپوشی پیرهن وقتی مرا داری؟
- تا نبودی از خودم بیخود مکرر داشتم
- پنهان مکن دلتنگی‌ات را دیگر از من
- به کنج سینه‌ام دردی به نام آرزو دارم
- به پای عشق تو دیگر بگو چه افشانم
- باغ تنت را دکمه‌دکمه باز کردی
- پس مرگ اشاره‌ای‌ست اگر چشم وا کنیم
- ای فاصلۀ بین دو ابروت مبارک
- انگار خواب باشم و در خواب در خیال…
- اگر دلبر ندارم لااقل دل‌داده می‌میرم
- از نو بساز آینه را با وجود نور
- بگو چگونه بگویم که عشق من شده‌ای؟
- عصرها بعد از اداره بعدِ جنگ تن‌به‌تن
- چه خوب می‌شد اگر حاجتم روا می‌شد
- هی در مسیر باد نرقص و قدم نزن
- شاکی‌ام از دروغ‌های قشنگ، کاش می‌شد که مال من باشی
- از لاجرم نبوده اگر این‌چنین شدم
- در اطرافم کسی را درخور یاری نمی‌بینم
- جان را چه تسکینی‌ست غیر از دیدن رویت
- این‌گونه که شعر از لبت الهام گرفته‌ست
- سوگند می‌خورم به بهارِ جوانی‌ام
- وقتی که آمد با خودش شیدایی آورد
- ضرورت است اگر غایب از اجانب بود
- روز و شب را با خیال «بودنت» سر می‌کنم
- انگار که جادوی تو را داشته باشد
- دلم گرفته از این جاده‌های هرگز و شاید
- باران که می‌گیرد دلم بدجور می‌گیرد
- عاقبت دق می‌کنم از بس حسادت می‌کنم
- من مانده‌ام با خاطرات و عکس‌های تو
- آزرده نیستم که دل از من بریده‌اند،
- قسم به نم‌نم اشکم به پارۀ جگرم
- تو خوب‌ترین حال زمانی و زمینی
- دل‌کندن از بهشت اگر اشتباه ماست
- تردید در قاموس من جایی ندارد
- مرا ببخش اگر سنگِ مستمر بودم
- انگار مدت‌هاست هستی در کنارِ من
- نبودن است مرا «بودنِ» جهان، دیگر
- ای بغض دل‌آشوب! رها باش و غزل شو
- دلم گرفته به حدی که وا نمی‌شود و
- خواجه گل گفت ولی فال مرا درک نکرد
- از من ربوده «آنِ» تو صبر و قرار را
- بهانه نیست کنارم بمان كمی دیگر
- دلم می‌خواهد از حسم بگویم ولی با واژه‌ها امکان ندارد
- به سروری نرسی تا اسیر تاج سری
- تو حق داری اگر تنها به دنبال خودت هستی
- غزل گرفته دو دست دعا که برگردی
- آخرش همچون خیالم دل‌به‌خواهت می‌کنم
- هرطور خلوت می‌کنی، با من همان باش
- تا پاره‌پاره نیست مرا پیرهن هنوز
- من جذامی نیستم، تنها کمی افسرده‌ام
- رفتنی مثل آفتاب نباش
- گرچه مرا به روی زمین آفریده‌اند
- غصه‌ات را پشت این لبخند زندانی مکن
- تو مرا دوست نداری اما من تو را دوست‌تر از جان دارم
- زردیم در اندوه بهاری که نداریم
- تو با لبخند خود احوال غم‌ها را پریشان می‌کنی بانو!
- نمی‌خواستم در دلی جا شوم
- نزدیک من مشو که من از دور بهترم 
- هزاران سال نوری بین ما فرق است، می‌دانم 
- تو دل‌ربایی و دلدار و دلبر و دل‌خواه 
- گِل بگیرند هم ملالی نیست، که سکوتم بیانگری دارد 
- ای لبت سرخ از تمشک و توت و شیرین از عسل!
- من از تمام عاشقانت بیشتر می‌خواهمت 
- از هر چه در خیال بگنجد فراتریم
- تنت به نرمی ابر و به گرمی خورشید 
- گرچه حوایی ندارم گرچه آدم نیستم 
- دست رد می‌زنی به سینۀ من، به هوایی که بی‌خیال شوم 
- زندگی را لابه‌لای مرگ‌ها گم کرده‌ام 
- به پای عشق و عاشقی چه رنج‌ها کشیده‌ام 
- والله! بانو جان! به قرآن دوستت دارم 
- تلخ است مرا این همه محدود بخواهی 
- اگر عاشق‌شدن درد است باشد من خودآزارم 
- زیباترین بهانۀ شاعرشدن تویی 
- از زلیخاها و لیلاها و عذراها سری 
- تن تو صبح اول وقت است، به زلالی و لطف جام بلور 
- به دامانت بگو دست از سر این باد بردارد
- گل می‌دهد از شوق تماشای تو بستان
- برای من که دین‌داری نمی‌مانده‌ست اجباری 
- بزن که گردۀ من یار خنجر تنهاست
- شبیه آن‌که می‌بیند درون خواب هم خوابی