«یارو»

مقدمۀ کتاب:
ما آدم‌ها حرف می‌زنیم! بعضی‌هایمان خیلی و بعضی، كم؛ بعضی‌هایمان با خودمان و بعضی با دیگران؛ بعضی‌هایمان شیرین و بعضی تلخ؛ بعضی‌هایمان با نیش و كنایه و بعضی، ساده و صمیمی. حالا اگر من بخواهم مدام از این بعضی‌ها حرف بزنم، نه شما حوصله دارید بخوانید، نه من حوصله دارم بنویسم و نه ناشر حاضر می‌شود یك همچین چیزی را چاپ كند! بگذریم؛ به تعداد آدم‌ها راه هست برای حرف‌زدن و حرف‌نزدن كه خب اگر به من بود ترجیح می‌دادم حرف نزنم! چون هرچه هم حرف بزنم، باز هم حرف‌های زیادی ناگفته باقی می‌ماند و آدم وقتی حرف می‌زند از شنیدن باز می‌شود؛ من ترجیح می‌دهم بیشتر بشنوم تا حرف بزنم؛ این كتاب و نوشته‌هایش هم از دستم در رفته است! كه خب البته اگر از این صفحه جلوتر رفتید، متوجه خواهید شد كه حجم حرفی كه در گفتگوها داشته‌ام، تفاوت چندانی با ساكت بودن نداشته و ندارد. دیالوگ‌هایی كه در ادامه خواهید خواند، حاصل 10 سال حرف‌زدن، حرف‌نزدن، فكركردن به حرف‌زدن و شنیدن حرف‌زدن‌های دیگران است.

خیلی از «من»ها و «یارو»های داخل كتاب خود من هستم و مابقی آنها، یا من نیستم یا دوست داشته‌ام كه باشم! در پایان جا دارد از پدرم، مادرم، دكتر و روانشناسی كه هیچ‌وقت پیشش نرفته‌ام، تمامی رانندگان تاكسی، مسافران و دستفروش‌های توی مترو، كسبۀ محترم و ساندویچ‌فروش‌هایی كه توی این 10 سال به تور من خوردند یا من به تورشان خوردم، معلم كلاس اولم و همۀ ملت شریف ایران كه همیشه و در همه حال با حرف‌های خود، یار و یاور من در نگارش این كتاب بوده‌اند تشكر كنم!